Apostolat Margaretka ma bardzo ciekawą historię, bo wyrósł nie z odgórnie zaplanowanego ruchu kościelnego, lecz z modlitwy świeckich za kapłanów.

Początek idei. Inspiracją była Kanadyjka Margaret O’Donnell (1933–1978) z Aylmer w Quebecu. W wieku 18 lat zachorowała na chorobę Heinego-Medina i została niemal całkowicie sparaliżowana. Swoje cierpienie zaczęła ofiarowywać szczególnie za Kościół i kapłanów. Odwiedzało ją wielu ludzi i księży; sama szczególnie lubiła margaretki. Zmarła w Wielki Piątek 1978 r. Jej życie i modlitwa stały się bezpośrednią inspiracją do powstania Apostolatu.

Sam ruch „Le Mouvement des Marguerites” założyła prof. Louise Ward 1 sierpnia 1981 r. w Kanadzie, za aprobatą miejscowego biskupa. To ona nadała tej idei konkretną formę: siedem osób otacza stałą modlitwą jednego kapłana. Louise Ward określała Margaretkę jako „duchową adopcję kapłana w modlitwie”. Patronką Apostolatu została Najświętsza Maryja Panna Matka Kościoła.

Symbol kwiatu bardzo dobrze pokazuje całą ideę. W centrum margaretki znajduje się kapłan, a siedem płatków oznacza siedem osób. Każda z nich wybiera jeden dzień tygodnia i właśnie tego dnia szczególnie modli się za konkretnego księdza. Dzięki temu kapłan jest otoczony modlitwą każdego dnia tygodnia. Apostolat pozostawia sporą swobodę co do formy: może to być różaniec, Koronka do Miłosierdzia Bożego, Koronka Pokoju czy inna uzgodniona modlitwa.

Główne cele Apostolatu są cztery: modlitwa za konkretnego kapłana, troska o jedność kapłanów z biskupem i między sobą, budowanie współpracy między świeckimi i duchownymi oraz modlitwa o nowe powołania kapłańskie i zakonne.

Ważne jest więc, że Margaretka nie jest tylko grupą modlitewną „dla księdza”. Jej głębszym celem jest budowanie odpowiedzialności świeckich za Kościół. Zamiast jedynie oceniać kapłanów, wierni podejmują za nich konkretną, systematyczną modlitwę. Jednocześnie tworzy się szczególna duchowa więź między kapłanem a osobami, które powierzają jego posługę Bogu.

Do rozpowszechnienia ruchu poza Kanadą bardzo przyczynił się franciszkanin o. Jozo Zovko związany z Medziugoriem. Louise Ward zapoznała go z ideą i utworzyła dla niego Margaretkę. Jego świadectwo przekazywane pielgrzymom pomogło rozpowszechnić tę formę modlitwy w wielu krajach. W Polsce pierwsze Margaretki pojawiły się już około 1998 r., a szczególny rozwój nastąpił w okresie Roku Kapłańskiego ogłoszonego przez Benedykta XVI w 2009 r.

Do krótkiego opisu przy logo Margaretki na parafialnej rozpisce proponowałbym więc zdanie:

„Siedem osób – siedem dni tygodnia – jeden kapłan otoczony codzienną modlitwą. Apostolat Margaretka jest duchową adopcją kapłana, troską o jego świętość, wierność powołaniu oraz o nowe powołania w Kościele.”

To dobrze oddaje istotę tej wspólnoty i będzie pasowało do materiału przedstawiającego wszystkie grupy działające w parafii.